Ingeburgerd

Zo. We zijn nu echte outback-Canadezen, want: we hebben een enorme fourwheeldrive gekocht!!! Een ronkende, benzineslurpende, 24 jaar oude Ford Explorer voor 800 euro. Mooi natuurlijk dat ‘ie zo weinig kostte, maar dat betekent misschien niet veel goeds voor de kwaliteit ervan! Wel spannend, want hier wil je natuurlijk niet in the middle of nowhere in de vrieskou aan de kant van de weg komen te staan, 200 km van de dichtstbijzijnde plaats. Maar we hadden niet veel keus op de plaatselijke tweedehandsmarkt. Het was óf dit, óf een nog veel grotere, onzuinigere, onbetrouwbaardere pick-uptruck met lekkende leidingen. Nee, dan maar liever deze:

031

032

We laten het benzinemonster nog even werkloos staan zolang we nog de auto van Kate & Kate kunnen lenen. Die is veel zuiniger en rijdt gek genoeg veel stabieler op het besneeuwde en beijsde wegdek. Maar die heeft ook zo zijn nadelen: in de voorruit zitten wel tien sterren vanwege opspattend grind op de onverharde Atlin Road. Daardoor komt er veel vocht in de auto en dat levert ’s morgens in alle vroegte dit soort taferelen op:

046

De jongens vinden het allemaal prachtig:

047

Maar: ze zijn op deze foto ook gewoon blij omdat ze naar school mogen. Ja echt! De eerste twee dagen waren er wel wat traantjes, vooral bij Jelle (Bram die buffelt natuurlijk gewoon door alsof er niets aan de hand is). Maar na de tweede dag was dat al voorbij. Sterker nog: de tweede dag toen we ze kwamen ophalen werden we zo goed als weggestuurd: “Jullie zijn te vroeg! We zijn nog niet klaar met spelen!”

De school is niet de echte Atlin School, maar de Preschool. Jelle is daarvoor eigenlijk te oud — die zou al wel naar de gewone school hebben gemogen, Bram nog niet. Maar het leek ons beter om Jelle en Bram niet uit elkaar te halen. Nieuwe taal, nieuwe omgeving: dat is voor allebei genoeg uitdaging. Nu blijkt dat de Preschool meer een soort kinderopvang is. Er zijn geen werkjes, er wordt alleen maar gespeeld — en de school is elke dag al om 12:30 uit. Naast Bram en Jelle zitten er nog vier jongetjes in de klas, dat is het. Jelle is verreweg de oudste. Maar de juf doet erg haar best om de jongens uit te dagen. Ze doet extra taalspelletjes met ze, ze zingen liedjes in de trant van “Head, shoulders, knees and toes” and “If your name is Jelle, clap your hands”. Ze vinden het geweldig. We betrappen ze er regelmatig op dat ze dat soort liedjes hier thuis zingen, en “let’s go” en “stop it” tegen elkaar zeggen. De juf (Mrs. Ewing, grijs haar in een knotje) is zeer tevreden. Ze zegt dat de jongens braaf “Good morning Mrs. Ewing” zeggen en “Yes, please” en “No, thank you”, ook als wij er niet bij zijn.

068

Soms zijn we er niet bij in de ochtend als ze worden gebracht, want dan kunnen ze met onze buurman meerijden. Twee kilometer verderop in het dal wonen Philippe en Leandra met hun zoontje Justin (3,5 jaar), die ook naar de Preschool gaat. Zo vaak we kunnen carpoolen we, want het is 15 km rijden naar het dorp.

Ook buiten het rijden om zien we deze buren regelmatig, want het zijn geweldige mensen. Dat wisten we al van Kate en Kate, die goed met ze bevriend zijn, maar inmiddels hebben we het ook zelf mogen ervaren. Philippe is Fransman, Leandra is Nederlandse! Ze wonen hier nu samen negen jaar op een stuk land dat Philippe destijds heeft ‘geclaimd’ en waar hij zelf hun houten huis heeft gebouwd, met fenomenaal uitzicht over het dal en het meer. Wat een ondernemend stel. Hij was voorheen beroepsavonturier en -buitensporter, nu is doet hij als freelancer allerlei onderhoudswerkzaamheden in het dorp. Zij werkte onder meer als gevangenbewaarder, en bij de vrijwillige brandweer en ‘search and rescue’. Nu runnen ze samen in hun schuur een goedlopende, houtgestookte koffiebranderij: Atlin Mountain Coffee Roasters (zoek ze eens op op Facebook!). Op vrijdagavond is het pizza night bij hen thuis. En van de week aten we bij ons — jazeker, dat past:

053

En wij mogen meedelen in hun avontuurlijke lifestyle. Laatst zijn we mee geweest om hout te halen in het bos, in de slee achter de sneeuwscooter:

Naast deze buren zijn er nog meer leuke mensen in het dorp. We hebben er al een aantal leren kennen. Onze buren aan de andere kant, vier kilometer verderop, zijn twee jonge Duitsers die hier ooit zijn blijven plakken na een vakantie. Een vallei verderop wonen Stephanie en John met hun zoontje Xavier en 17 sledehonden. Wij mochten al een keertje mee:

052

Teun is een dagje wezen klussen in de prachtige log cabin van Cathie en Jak, eveneens goede vrienden van Kate en Kate, ten zuiden van Atlin aan het meer. In ruil daarvoor werden we gisteravond onthaald op een geweldig paasdiner met roasted chicken en ham en sweet potatoes:

059

En we zijn natuurlijk naar de plaatselijke Hockey Day geweest:

Gisteren hebben we meegedaan aan het jaarlijkse Paasfestival, inclusief eierzoeken, zaagwedstrijd en worstjes bij een kampvuur. En motorzaagslingeren. Ja, dan ben je echt ingeburgerd:

(Nienke)

 

 

 

Advertenties

Klimaatverandering

We genieten volop van het winterse landschap. Volgens de inwoners van Atlin kan het echter een stuk ruiger. Zo lag er vorig jaar nauwelijks sneeuw en ook dit jaar is de sneeuw niet wat ze gewend zijn. En dat terwijl ik nu al regelmatig tot boven mijn knieën wegzak. Atlin Lake voor het eerst in dertig jaar niet dichtgevroren en de bezorgdheid over klimaatverandering leeft dan ook bij ieder die we spreken.

DSC_0586-bewerkt

Foto Atlin Lake

Dat Atlin Lake nog open ligt heeft ook meteen gevolgen voor de dierenwereld. De wolven die normaal ’s winters over het ijs naar Theresia Island lopen, om daar op kariboe te jagen, kunnen het eiland nu niet bereiken en gaan op zoek naar alternatieven. Er zijn al verschillende honden verdwenen bij omwonenden, waarbij met de beschuldigende vinger naar de wolven wordt gewezen.

DSC_0986-bewerkt

Foto kariboe

Voor sommigen is het openliggende meer minder nadelig. Er hangen regelmatig spectaculaire misten en aan de oevers levert het fraaie taferelen op van wonderlijke ijsformaties waar water over de stenen spoelt. Leuk voor de fotografen onder ons.

Foto ijsformaties

Overigens zijn de wolven niet de enigen die de gevolgen van de zachte winters voelen. De afname van het aantal kariboes wordt ook gekoppeld aan de zachtere winters, zo meldt de bioloog van de plaatselijke Land Service. Een duidelijke oorzaak is nog niet bekend. Andere soorten doen het juist weer beter en er komen nieuwe soorten bij. Zo worden er hier de laatste tijd ook poema’s gezien, terwijl die hun verspreidingsgebied normaal veel verder naar het zuidoosten hebben liggen. Inmiddels zijn de beren uit hun winterslaap ontwaakt. Twee weken eerder dan normaal. Opletten dus…

DSC_1219-bewerkt

Foto eerste berenspoor 21-3-2016 (ter vergelijking: want van Teun)

Teun

Sneeuw en ijs

DSC_0424-bewerkt

Sneeuw komt in vele varianten. Dat wisten we al, maar nu zien we dagelijks zelf de verschillen. Er is de tinkelende sneeuw, sneeuw die valt op hele koude dagen. Deze sneeuw kan je echt horen vallen met een heel zacht rinkelend geluid. Zo stil is het hier. Als je dan de volgende ochtend door het bos loopt, glinstert het overal om je heen. Uit de bomen vallen met elk zuchtje wind kristallen vlokken naar beneden, die weerspiegelen in de eerste zon. Dezelfde zon die de witte berghellingen in de verte in een roze-oranje gloed zet en alle bomen een zilveren glans geeft.

DSC_0282-bewerkt

En dan is er de sneeuw die de laatste tijd in toenemende mate uit de lucht komt vallen: natte sneeuw. Ze blijft niet liggen. Sterker nog, ze torpedeert de bestaande sneeuwlaag. Die lijkt trouwens te zakken met de dag. Op steeds meer plaatsen, rond bomen en rotsen, zie je onbesneeuwde plekken ontstaan.

DSC_0739-bewerkt2

Met het ijs gaat het nu ook snel. Gisteren liep ik nog met gemak over een beekarm, waar nu een groot gat gaapt. Toegegeven, ik heb inmiddels ook mijn eerste natte pak gehaald. Gelukkig was de beek niet erg diep. Het levert wel prachtige tochten op, zo met al dat smeltende water om je heen.

DSC_0739-bewerkt

Overal ontstaan druipsteengrotten van sneeuw en ijs. Het getik van druppend water overheerst de (nog) heersende stilte. Slechts heel af en toe doorbroken door het aarzelende gezang van een haakbek (een prachtige rode vinkachtige) of het klagelijke geroep van een grijze gaai. Ondertussen zie je de beek wilder en wilder worden. De kans op een natte poot wordt met de minuut groter.

Teun

Cabin life

Tien dagen zijn we nu hier en het blokhutleven bevalt ons wel. Wakker worden met ijsbloemen op de ramen, meteen de kachel aanmaken. Ondertussen alweer genieten van het fenomenale uitzicht. Even kijken hoeveel het nu vriest. Steeds even terloops checken of er geen lynx, wolf of eland door het dal loopt.

_DSC2657-bewerkt

_DSC2717-bewerkt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brood bakken, hout hakken, elandenworstjes eten.

029

021

09

En vandaag waren we zelfs sneeuw aan het smelten op de houtkachel, omdat de watertank op het dak leeg is. De buurman vult die normaal gesproken met enige regelmaat bij, maar die is nu met vakantie. Gelukkig komt hij een dezer dagen terug. Het duurt twee uur voor je een paar liter water hebt – maar dan heb je ook wat. Heerlijk fris water dat je niet eens hoeft te filteren. Dat moet met het water uit de kreek wel (dat is het water dat de buurman in de tank hevelt), want in dit dal leven bevers en dus ook allerlei parasieten waar je flink ziek van kunt worden.

029

Vandaag ook weer een prachtige wandeling gemaakt, twee dappere mannetjes opgehaald van school (Bram: “Ik wil nog niet mee! Je bent te vroeg!”) en een bezoek gebracht aan het waanzinnig mooie droomhuis waarin we vanaf 1 april mogen wonen.

Maar daarover later meer. Nu eerst naar bed. Teun staat zijn tanden al te poetsen, de kleine mannetjes liggen heerlijk te ronken.

022

025

026

027

028

024

018

020

 

 

Life in Atlin – eerste indrukken

Daar zijn we dan!

DSC_0275-bewerkt

We zijn nu vier dagen in de blokhut van Kate en Kate, en wow – wat een vier dagen. We wonen in een adembenemend mooi, verlaten dal met overal om ons heen besneeuwde bergtoppen. Halfopen struikgewas met van die smalle hoge sparren. Overal diersporen. Raven die klokkend overvliegen. Een serene schoonheid waar je steil van achterover slaat. Midden overdag is het tussen de min 10 en 0 graden – ’s nachts tegen de min 20.

002

De eerste ochtend steek ik mijn hoofd buiten de deur, in het schemerdonker om 6:30, met hoofdlamp op. Meteen zie ik een lichtje in het donker, tussen de boompjes, op nog geen vijftig meter afstand. ‘Wie loopt daar nu met een zaklamp?’, denk ik bij mezelf, ietwat geïrriteerd – dit was toch eenzame wildernis? Maar wacht, het zijn twéé zaklampen. Vlak naast elkaar. Of nee! Het zijn twee reflecterende ogen! Een soepel lopend beest met wat arrogante nonchalance. Geen hond, daarvoor is hij te bedachtzaam. Is het een wolf? Maar hij is vrij licht gekleurd en ik zie geen staart. Het zal toch niet…? Snel roep ik Teun, maar tegen de tijd dat die naast me in de deuropening staat, is het beest natuurlijk weg. Een uur later, als het echt licht is, ga ik kijken wat voor sporen er op die plek in de sneeuw staan. En ja hoor. Een lynx! Enorme poezenpoten in de sneeuw.

Die dag blijft het zachtjes motsneeuwen. We zien de overkant van het dal niet. Dan maar lekker sleeën van een lange, steile helling hier in de buurt. We lenen de platte sleebak van de Kates – zij gebruiken hem om hout en andere spullen in te vervoeren, wij vervoeren er kleuters in. En duwen ze erin van de helling af. ‘Vet cool!!’, vinden de jongens. Wijzelf ook. Best lastig om te sturen.

_DSC2669-bewerkt

Maar dan zijn er opeens drie dagen met onwaarschijnlijk stralend weer. Nu pas zijn we ons bewust van het dramatische landschap waarin we wonen. Schitterende bergen aan alle kanten. ’s Morgens goud belicht vanuit het oosten – dan kijken we bovenop een wolkendeken die verderop boven Lake Atlin hangt – en ’s avonds met rood avondlicht vanaf de andere kant. We maken wandelingen beide kanten op, naar beneden met spectaculair uitzicht op het meer en Atlin Mountain:

003

En ook de andere kant naar de McDonald Lakes die hogerop liggen:

013

Jelle en Bram doen het super. Sommige dingen vallen ze wat tegen – het nieuwe bioritme, bijvoorbeeld. We worden nog steevast elke nacht om 3 uur wakker en slapen dan soms weer in, maar vaak ook helemaal niet. Dus in de tweede helft van de dag zijn ze wat pieperig en hangerig. Het brood smaakt anders dan thuis (zeker als mama het zelf maakt) en er is hier geen lego. Maar netto zijn ze reuzeblij:

_DSC2819-bewerkt

012

Geweldig veel sneeuwpret. Rollen in de sneeuw, expres tot je middel erin – maakt niet uit dat je daar nat en koud van wordt.

_DSC2639-bewerkt

Bikkels zijn het. Gelukkig hebben we hierbinnen een superhoutkachel, Noors model, die de hut in no-time tot 23 graden stookt. Kleren zijn zo weer droog, kleine handjes zo weer warm.

009

En dan zijn er al die stoere dingen te doen, zoals zagen en hout verslepen en sneeuwschuiven.

005

006

En ja, de blokhut is echt maar vier bij vier. Of, als je het mij vraagt, zelfs nog wat kleiner. We zullen later vast nog wel meer schrijven over ‘cabin life’ in de winter. Maar hier alvast een voorproefje: elke dag hout hakken. Geen wc maar een outhouse, dus héél koude billen.

_DSC2655-bewerkt

’s Nachts daarom allemaal in een bedpan plassen. Die staat buiten op de veranda en is ’s morgens keihard bevroren. Lastig om die plaskoek netjes door het gat van het outhouse te kieperen. ’s Ochtends sneeuwbloemen op de ramen (vier graden in de cabin): meteen de kachel aanmaken!

Ontbijten in lang wollen ondergoed.

004

Bevroren melk op de cornflakes — we hebben geen koelkast, dus bederfelijke dingen staan in een koelbox op de veranda. Maar bij min 20 kun je die ’s nachts dus toch maar beter binnenhalen, met een koel-element erin, zo leerden wij vandaag.

011

Met een bijl de ijspegels van de dakrand afhakken, voordat ze wellicht op je hoofd vallen. ’s Ochtends de sneeuw van de zonnepanelen af borstelen. Écht zuinig zijn met gas (propaantank), water (klein reservoir op het dak) en elektriciteit (zonnepanelen – en als het bewolkt is, generator).

DSC_0238-bewerkt

Geen mobiel bereik (hoera! Er is geen mast in Atlin!) maar wel beperkt wifi – genoeg om eenvoudig te mailen en te Whatsappen. Maar helemaal geen tijd en geen zin om te mailen en te Whatsappen. Totaal van de wereld. Geweldig.

014

015

_DSC2613-bewerkt

_DSC2760-bewerkt