De cameraval

Voor ons vertrek naar Canada zaten we ons al te verheugen. Wat zou er te zien zijn als je een cameraval ophangt bij je huis in de wildernis? Welke dieren blijken er dan ineens rond het huis te spoken bij nacht en ontij, terwijl je zelf niets vermoedend op één oor ligt?

DSC_0852-bewerktDe cameraval

De verwachting was vooraf dat veel van het gedierte zich moeilijk zou laten zien. We hadden toen niet kunnen vermoeden dat je voor het meeste wild helemaal geen cameraval nodig hebt. Maar, voor dat je als lezer teleurgesteld je ogen van het scherm laat dwalen, wil ik toch even de aandacht vragen voor de foto’s die de val uiteindelijk opleverde. Ik moet wel opmerken dat het niet meeviel om dieren voor de camera te krijgen. Rond de blokhut was het blijkbaar ook ‘s nachts doodstil. Daar konden de met pindakaas besmeerde takjes in het vizier van de camera ook niets aan veranderen. Alleen de honden van de buren waren zo vriendelijk om af en toe voorbij te hobbelen. Verder slechts lege beelden. Was het dier te snel? Een bewegende tak? We zullen het nooit weten.

DSC_0691-bewerkt

Sporen van spelende lynxen

Nadat de blokhut en omgeving na ettelijke pogingen geen glimp van iets wilds had opgeleverd, nam ik drastische maatregelen. Ik vond een besneeuwd veldje waar overduidelijk meer dan een lynx was langsgekomen. Er was zelfs gestoeid, getuigen de poot en vachtafdrukken in de sneeuw. Paaltje met zalmolie geplaatst, camera dagen laten staan. Niets.

V.l.n.r. boven naar onder: hond betrapt, camera betrapt en boys up to no good…

Hoewel je als reiziger te allen tijde elk product dat naar eten riekt ver uit je buurt lijkt te moeten houden, in verband met nieuwsgierige beren, lijkt dat voor cameravallen niet op te gaan. Leek, liever gezegd. Want toen we uiteindelijk naar ons tweede huis bij Lake Atlin verhuisde, begon de camera val succes te boeken.

IMAG0040 (10)-bewerktWazige vlek blijkt berenneus…

Het duurde even voor we  deze wazige hadden ontcijferd, maar wie goed kijkt, ziet de neus en het oog van een zwarte beer, die de lens van de camera komt knuffelen. De voormalige composthoop  bleek in het vroege voorjaar een magneet voor wilde dieren.

Zwarte beer en vos (grijze variant van de rode vos) op bezoek bij de composthoop

Toen ik ’s ochtends vroeg een keer naar het toilet stommelde, zag ik ineens een witstaarthert in de tuin liggen. Lekker herkauwend op z’n dooie akkertje. Ook toen stond de camera in de tuin:

IMAG0060

Uiteraard probeerden we steeds nieuwe plekken, en nieuwe tactieken: met lokaas, op wildpaadjes, bij plekken met duidelijke sporen van wild.  Uiteindelijk bleek het neergelegde gratenskelet van een zalm aantrekkelijk voor een reeks uiteenlopende dieren.

Voor goede ogen, v.l.n.r. boven naar onder: chipmunk, rode eekhoorn en muis

Met als klapstuk…

 

De lynx!

 

Advertenties

2 gedachtes over “De cameraval

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s