Road trip met een kano – deel 2

Wat losse eindjes had u nog van ons tegoed, ruim een jaar nadat we zijn teruggekeerd uit Atlin. Bijvoorbeeld de tweede helft van onze roadtrip met een kano! We hadden al wel verteld van het bezoek aan het goudzoekersstadje Whitehorse, het wildwatervaren op de Takini River en de waanzinnige vierdaagse kanotocht in de Alsek Valley van Kluane National Park, een van de ruigste landschappen die we ooit gezien hebben. Hier nog even het kaartje van de driehoek die we maakten:

Haines Jct

We waren gebleven bij ons eerste doel na de Alsek Valley: Kathleen Lake, een prachtig blauw meer ingesloten tussen hoge pieken, nog steeds in Kluane National Park. Daar wilden we een nacht doorbrengen! Een eindje varen over het meer en dan een wild plekje zoeken om te overnachten. Maar dat liep even wat anders. Op Kathleen Lake waaide een bulderende wind en de golven waren meer dan een meter hoog… Hieronder op de foto’s ziet het er nog niet zo ruig uit… We legden dus ook nog vol goede moed de kano in het water en begonnen in te pakken… totdat we ons realiseerden dat het echt gekkenwerk zou zijn, met een volgeladen kano, ijskoud gletsjerwater en twee kinderen die niet kunnen zwemmen.

P1210771

DSC_2775

Daarom pakten we alles maar weer in en reden een klein eindje verder, alwaar we de kano in het water lieten in de Kathleen River en een stukje meevoeren naar Little Kathleen Lake, aan de andere kant van de weg. Dat was niet zo spectaculair als het grote zustermeer, maar wel heel lieflijk en beschut.

De tenten stonden er wat krap tussen de bomen, bovenop het struikgewas, maar een beter plekje was  zo snel niet te vinden. Inmiddels was het al knap laat geworden… Prachtige zonsondergang aan het meer.

P1210781

De volgende ochtend was het nog even aanpoten om stroomopwaarts weer terug te komen naar de auto. Dat werd ploeteren op sandalen!

P1210796

Maar de beloning mocht er wezen, want vlakbij de auto spotte Teun opeens…. een heel grote kat aan de overkant van de beek, op nog geen tien meter afstand! Doodkalm zat hij ons aan te kijken. Zo kalm zelfs, dat Teun hem – dapper wadend met statief en telelens – tot op een meter of vijf kon benaderen. Nienke, Bram en Jelle zaten intussen ademloos in de kano. Zoek de lynx in onderstaande foto…

P1210798

Rillingen langs je ruggengraat als je dit in de ogen mag kijken:

DSC_2857-bewerkt2

Niet veel later reden we in de auto verder naar het zuiden, langs de weg van Haines Junction (Canada) naar Haines (Alaska) – volgens velen de mooiste weg op aarde. Of dat helemaal zo is durven we niet te zeggen – het was ook wat bewolkt, dus we hebben het landschap niet in volle glorie kunnen bewonderen. Maar indrukwekkend was het zeer zeker… (klik op de foto’s om ze groter te zien).

Haines in Alaska is een wonderlijk toeristenstadje aan een fjord. Je kunt er over de weg alleen vanuit het noorden komen, dus vanuit Kluane, de richting waarvandaan wij ook kwamen. Of je vaart erheen vanuit Skagway, een uurtje varen. Het is dus een vrij geïsoleerd stadje. We besloten de drukte van Haines (en het festival dat er net werd gehouden) achter ons te laten en te gaan kamperen op het Chilkat-schiereiland, net ten zuiden van Haines. Je had daar prachtig uitzicht op ruige bergen en gletsjers, maar de camping lag teleurstellend weggestopt in het dichte bos. De volgende ochtend maakte veel goed, want: de zee was spiegelglad dus wij besloten er een tochtje op te kanoën!

Haines

Die avond reden we door naar het andere plaatselijke State Park: Chilkoot, net ten noorden van Haines. Hier is de beroemde Chilkoot River, die Chilkoot Lake verbindt met de fjord, en waar rond deze tijd van het jaar veel beren zouden moeten vissen… We zouden dan nog net een stukje van de zalmentrek moeten kunnen meemaken.

We kampeerden in Chilkoot State Park weer in een dicht bos, maar ditmaal wel dichtbij het water. Dat leverde dit prachtige tochtje op, helemaal in ons eentje op het meer:

En waar wijst Teun naar, daar in die foto rechtsonder? Jawel, naar paaiende zalmen! We troffen een paar kleine, ondiepe inhammen in het dichte regenwoud, waar kleine beekjes in het meer kwamen. Dat is blijkbaar precies het habitat waar hitsige zalmen het liefst bij elkaar komen. Het leverde een heftig spektakel op, met enorme zalmen die luidruchtig heen en weer schoten onder de boot door, heen en weer, over elkaar heen, onder luid gespetter. Wat een ervaring – ook voor de jongens!

DSC_3036

In die inhammen vonden we op de oevers ook allemaal grote berenhopen en prachtige arendveren… Aan land gaan was daar wat riskant, omdat je maar nooit weet wie er nog meer naar de zalmen komt kijken… Maar Teun heeft het er toch een paar keer op gewaagd, vooral omdat Bram die veren té mooi vond om te laten liggen. Inmiddels liggen ze in Vogelenzang in zijn vitrinekast, keurig de grens over gesmokkeld bij Skagway en op de vliegvelden…

Niet alleen de inhammen met zalmen, maar ook de rest van het meer was sprookjesachtig mooi. Niemand anders te zien… alleen een eenzame bever.

En, of je het gelooft of niet, een zeehond, op jacht naar zalm! Die is dus de hele Chilkoot River opgezwommen en vertoeft hier doodgemoedereerd in zoet water.

DSC_3129

Die avond ging Teun nog op berensafari langs de Chilkoot River, maar zonder succes. De dag daarop lukte het beter! Nog steeds niet de enorme aantallen die vissers daar soms schijnen te zien (en waar ze helaas soms mee in conflict komen…) maar toch zeer indrukwekkend: een moeder grizzly met twee grote jongen.

DSC_3156

DSC_3151

DSC_3162

En ook de grindvlakte van de delta van de Chilkoot River was erg mooi… overal grote berenpoten, overal arendveren en overal zeehonden die op zalm aan het jagen waren.

De ferry van Haines terug naar Skagway was deze keer heel ‘gewoontjes’ – geeneens orka’s of springende bultruggen, zoals de vorige keer! Maar toch altijd prachtig om door die smalle, spectaculaire fjord te varen met káns op zeezoogdieren. Daar kan toch weinig tegenop.

Als kleine bonus van deze prachtige twaalfdaagse rondreis maakten we te voet (kano bleef voor de verandering even op de auto) nog een tweedaagse tocht in de bergen, precies op de grens tussen Alaska en Yukon. Daar ligt, halverwege de White Pass, een prachtige waterval, International Falls, waarvan wij al eerder hadden gezien dat we daar dolgraag een keertje wilden kamperen. Wel nog even spannend, met de kleine mannetjes met rugzakken op de rug, maar zij deden het boven verwachting goed! Wat wil je ook, in zo’n spannend landschap… Hier gingen we steil naar beneden, door het dal en dan langs die rivier weer omhoog. De waterval ligt net over het zadel heen, buiten beeld.

P1210914

Prachtige bloemenweitjes met alpenflora. Inmiddels was er een kille mist komen opzetten, dus met mutsen, dassen en wanten aan kookten we ons potje aan de rivier.

De volgende ochtend was het nog steeds mistig, maar de zon brak er na een paar uur op spectaculaire wijze doorheen. En dat leverde me een landschap op! We liepen nog een eind omhoog richting de eigenlijke Falls, zonder tent, en daarna via de kampeerplaats weer terug naar de auto.

DSC_3223

Van daaraf in twee uurtjes weer richting Atlin gereden. De laatste vakantie afgesloten. Of… misschien nog een paar dagen kanoën op het grote Atlinmeer…?

P1210968

 

Advertenties

Losse eindjes en nieuwe plannen

Het is bijna niet te geloven, maar we zijn al weer ruim een jaar terug uit Atlin. Het leven in Vogelenzang is vorig jaar augustus meteen weer met ons aan de haal gegaan alsof we nooit weggeweest waren. Dat kwam natuurlijk vooral door de razende sneltrein van school, vriendjes, zwemles en werk. Maar gelukkig valt er in Nederland ook gewoon heel veel te genieten. Zwemmen in zee, naar het theater, naar de duinen en het landgoed, en natuurlijk lieve familie en vrienden. Het is zeker geen straf om terug te zijn.

Intussen denken we wel elke dag met veel weemoed aan dat ándere leven, aan die andere lifestyle, aan die andere natuur, daar aan de andere kant van de oceaan. Alsof een deel van ons hart daar nog een beetje ligt, hoe fijn het hier thuis ook weer is.

Daarom hebben we afgelopen zomervakantie in Zweden een beetje Canadaatje gespeeld. Een week met kano wild gekampeerd in Glaskogen-natuurreservaat. En een week in een huisje dat niet onderdeed voor de blokhut van Kate en Kate. Aan een privémeer met eigen bootje. En een beer op het terrein, getuige de uitwerpselen! Een heerlijke idyllische vakantie.

 

Maar u raadt het al, daar blijft het niet bij. We zijn druk bezig met onze plannen voor onze volgende Atlin-retreat. Wie ons een beetje kent, zal dat niet verbazen. Aan veel mensen hebben we het ook al verteld – eigenlijk meteen vorig jaar al. We zijn er de mensen niet naar om echt te emigreren, onder andere vanwege familie, vrienden en Nederlandstalig werk. Maar we willen wel graag zo veel mogelijk van twee walletjes eten. Daarom gaan we ons avontuur nog eens herhalen. En dan voor een heel in plaats van een half jaar.

De plannen waren eerst nog vaag maar zijn nu concreter: het wordt het schooljaar 2018-2019! De eerste horde is genomen: de school in Atlin heeft een ‘letter of acceptance’ geschreven voor de jongens. Daarmee kunnen we hun studievisum gaan regelen. Ja, zij moeten deze keer een officieel visum hebben. Voor de preschool hoefde dat in 2016 nog niet. Zelf gaan Teun en ik opnieuw op een toeristenvisum. Mijn werk als freelance journalist met Nederlandse opdrachtgevers valt onder een uitzonderingsregel: daarmee hoef je geen werkvisum te hebben, sterker nog, je krijgt het niet eens. Het is nog even spannend of het moeilijk is om onder die omstandigheden voor de jongens een studievisum te krijgen. En dat toeristenvisum is maar 6 maanden geldig en dat moeten we dus halverwege verlengen.

In de tussentijd… is ons blog van Atlin 2016 nog niet helemaal af! Er missen nog een paar verhalen – de tweede helft van onze roadtrip met kano, inclusief kampeertocht in de bergen op de grens tussen Alaska en Yukon, en nog een losse blog over het leven in Atlin. Als die af zijn, dan kunnen we dit blog in zijn geheel laten printen als fotoalbum… en verder gaan met de plannen voor het volgende avontuur!