Kerstbrief van Jelle

***Jelle heeft een brief geschreven aan zijn klas. Dat wil zeggen, hij heeft hem gedicteerd en ik heb het precies getypt zoals hij het zei. Als hij het zelf zou moeten schrijven, dan zou hij snel zijn interesse verliezen – dit is een betere manier om veel verhalen uit hem te krijgen! Dat schrijven oefenen we wel weer een andere keer. 🙂 ***

P1000490

Hallo groep 5! Hier is een berichtje van Jelle voor jullie!

Hoe gaat het met jullie? Hebben jullie een leuke kerstvakantie gehad? Hoe was het kerstdiner op school? Bij ons kerstdiner stond er elandneus op tafel. Ik heb het niet geprobeerd maar Bram wel. Het was niet bij ons thuis maar bij een mevrouw van de First Nations. Dat is het Canadese woord voor indianen. Maar zij zeggen niet meer indianen, want dat vinden ze niet beleefd.

P1000712

De elandneus was gestoomd in een grote pan en toen hadden ze alle haartjes eraf geplukt met de hand. Volgens mij was dat wel een priegelwerkje. Toen zag de neus eruit als een roze drilpudding. Zo groot als een voetbal. Die sneden ze in kleine stukjes. Bram vond het niet zo lekker. Het was heel vet en taai. Maar hij was heel flink en hij slikte het door. Dat vonden de mensen heel stoer en heel leuk.

P1000711

Er waren ook lekkere broodjes met kaneel en suiker. En kalkoen en ham. Van de kalkoen en ham heb ik veel gegeten. Ik vond het heel erg lekker. Er was ook zoete aardappel, dat is oranje. Wij hadden een enorme chocoladetaart meegenomen die we zelf hadden gebakken. Daar heb ik een groot stuk van gegeten.

DSC04020

De mensen vertelden allemaal grappige verhalen over het jagen op elanden. Er was een man en die had een eland in zijn gewei geschoten. De eland viel neer. Toen de man ernaartoe liep, was de eland weg. Alleen het ene gewei lag er nog. De volgende dag kwam er een andere man en die zei tegen die man dat hij een eland had geschoten met maar één gewei. Toen zei die andere man: laten we passen, want ik heb een eland geschoten maar toen bleek dat ik alleen het gewei had geraakt. En het paste en toen hebben ze de eland samen gedeeld.

En er was een andere man, die was 5 meter van een dak gevallen en had zijn been op veel plaatsen gebroken. De dokter zei: je zal nooit meer kunnen lopen. Maar de week erna heeft die man een eland geschoten middenin de wildernis, met zijn hele been in het gips. En nu loopt hij weer zo fris als een hoentje.

IMG_7006

Wij plassen niet op de wc maar op een speciale buiten-wc. Dat noemen ze hier een outhouse. Het is een houten huisje met een gat eronder. Daar valt je poep en plas in. En nu het vriest, komt er een hele grote poeptoren. Als die te hoog wordt, dan moeten we hem omduwen. Want anders raakt hij je billen. We hebben geen wc, omdat we hier in de winter weinig water hebben, want het beekje is bevroren. We hebben geen waterleiding zoals in Nederland. We hebben een grote plastic tank in de kelder. Een keer in de paar weken komt er een vrachtwagen om water uit het grote meer in die tank te doen. Wel 3000 liter. Maar daar moeten we dus heel zuinig mee zijn. We hebben in huis dus wel water voor de keuken, de douche en de wasmachine. Maar we douchen niet zo vaak. We wassen ons meestal met een kom water en een washandje. Net zoals de mensen vroeger in Nederland deden.

0798_outhouse

Hebben jullie veel cadeautjes met Kerstmis gekregen? Ik heb zelf een kerstboom omgezaagd in het bos en met een slee mee naar huis genomen. Er hangen allemaal mooie dingen in. De meeste hebben we zelf gemaakt. Wij hebben hier geen Sinterklaas gevierd, maar in plaats daarvan vierden we kerst. Er waren ook Sintpakjes met de post gekomen en die lagen ook onder de boom. En mijn tante had ook pepernoten en speculaaskruiden en chocolademunten opgestuurd.

Dit zijn de dingen die ik heb gekregen: lego, een elandje, kneedgum, een stuiterbal die licht kan geven, een mini-schildersezel met een wit doek en daar heb ik een mooi schilderij op gemaakt, een boek met gekleurde velletjes, een pak met ansichtkaarten die je zelf kan inkleuren, een scheetkussen, twee spelletjes, een Guinness Book of Records van 2019, dinosokken en twee chocoladeletters.

Ik heb een nieuwe sport. Ik doe aan ijshockey. Het is heel lastig want je moet keihard schaatsen en hockeyen tegelijk. Je kan je erg bezeren maar daar kan ik wel tegen. Het is heel lastig want de puck gaat heel snel. (Een puck is een soort van de voetbal voor ijshockey, maar dan plat en kleiner.) We ijshockeyen op een meertje in de buurt. Dat is nu dichtgevroren.

P1000705
DSC04194

Het grote meer is nog open. We hopen dat het dit jaar dicht gaat vriezen want dan kan ik naar Atlin Mountain schaatsen. De vorige keer dat we hier woonden, in 2016, was het meer niet dichtgevroren. Dat was voor het eerst in 40 jaar. Dat vond ik heel jammer. Is het bij jullie aan het vriezen? Ligt er al sneeuw?

Groetjes Jelle

PS Hieronder nog wat foto’s.

P1000096
DSC03269
P1000480
DSC03593
DSC04073

DSC03304Dit is onze vriezer. In die papieren pakjes zit elandenvlees.
Die grote dingen zijn zalmen. Die rode bolletjes zijn
frambozen. Onderin ligt bevroren boerenkool.

DSC03957Op de stenen bij het meer ligt veel ijs, van de golven. Dat kun je eraf halen
en eronder gaan zitten en dan ben je net een schildpad.

DSC04152We waren bij vrienden om midwinter te vieren, op 21 december.
Er was een groot vreugdevuur. We aten ham van hun eigen varken.
Er was ook vuurwerk maar toen lag ik al te slapen.

DSC04123Er is hier een ander jongetje dat thuis les krijgt, net als wij. Hij heet Xavier en hij is iets ouder dan Bram. We doen soms dingen samen. Hier deden we een project over diersporen. Zijn ouders hebben sledehonden. We hebben daar al eens een ritje mee gemaakt.

IMG_6890We hebben huisdieren! Namelijk wormen. We geven ze
groenteafval
. Ze hebben ook al baby’s gekregen.

P1000032Wij mochten helpen een halve eland in stukken te snijden. Sommige stukken
waren voor biefstuk of stoofvlees. De restjes gingen in de gehaktmachine.

P1000371Nog een dood dier: een hoen (spruce grouse). Die had papa langs de weg
gevonden. Hij was doodgereden door iemand anders. Maar hij was nog
heel
vers en helemaal heel. En heel lekker.

P1000644We gaan vaak naar dit uitzichtspunt boven ons huis.
Daar zijn rotsen waar je op kunt spelen.

DSC04179
P1000056
IMG_6953
Kerstkaart 2019

 

 

Advertenties

Warme bronnen en Northern Rockies

Time for a road trip!

DSC03557

Wij zijn niet zo van die autotypes, dus road trips zijn aan ons nooit zo besteed – maar voor één gebied maken we graag een uitzondering: Yukon en noordelijk BC. Er is iets met dat landschap, met die vergezichten, met de bossen en de bergen en de rivieren, wat ronduit betoverend is. Er is nauwelijks verkeer, dus je kunt rustig overal stoppen. Bovendien is het altijd één grote safari, wat de rit voortdurend spannend maakt, ook als je urenlang geen levend wezen ziet. Het kán immers altijd. Overal in de berm staan sporen van lynxen, wolven en elanden. Hier en daar zit een vos met zijn prooi in de berm. Ligt er een doodgereden haas langs de weg, dan zitten er raven en zeearenden bij, die bozig opvliegen als je langsrijdt. Ja, zo vinden wij een road trip geen straf.

DSC_5752-bewerkt

Deze keer stonden de warme bronnen van Liard River op het programma, een sprookjesachtige plek waar wij in 2016 al eens waren. Maar toen was het zomer en regende het onafgebroken. Nu wilden we weleens kijken hoe de bronnen er in de winter bij liggen. En we wilden deze keer nog een eindje verder doorrijden, naar de Northern Rockies.

aa_kaartje

Het begon al goed, want onze steile oprit was spekglad. Het schommelde al een tijdje rond het vriespunt, waardoor er een dikke laag glanzend ijs lag. De wegen worden keurig gestrooid, maar de oprit niet… Stapvoets naar beneden rijden bleek niet voldoende. We raakten in een slip, draaiden bijna 180 graden rond, nog altijd stapvoets, en knalden achterstevoren met de bumper tegen een boom. Gelukkig stond die boom er, want anders waren we misschien wel over het randje gegaan. De schade aan bumper en boom viel mee. Maar dat gevoel dat je achterwielen je voorwielen beginnen in te halen, in slow motion, en dat je er helemaal niets tegen kunt doen… brrrr.

P1000145

P1000147

Even strooien met gravel (een echte Canadees heeft altijd een schep in zijn auto), en we waren weer onderweg.

Liard River is ongeveer twee dagen rijden, dus we maakten een tussenstop in Teslin. Daar kun je heerlijk bizonburgers eten. Die komen van een farm, vermoeden we, maar ze zijn wel authentiek: dit zijn de wood bison van het grensgebied van Yukon en BC. Onderweg kom je alsmaar dit soort borden en elektronische waarschuwingen tegen:

DSC03305

En dit soort tronies!

DSC_5358

De beesten grazen bij voorkeur in de bermen van de highway, in groepjes van twee tot wel honderd exemplaren. Ze trekken zich van het verkeer niks aan. Soms staan of liggen ze midden op de weg. Moeders met kalfjes, hitsige pubers en strijdende mannetjes.

De tweede dag bracht veel sneeuw, dus we moesten langzaam rijden. Pas ’s avonds laat arriveerden we in de Lodge tegenover de Liard Hot Springs. Maar de lange rit was de moeite meer dan waard. Want o, die bronnen waren weer sprookjesachtig mooi, helemaal nu er sneeuw lag. Het was ongeveer min 10, dus natte haren en wimpers bevroren meteen. En er was geen kip, behalve wij.

DSC03401
DSC03327

De bronnen liggen middenin een moerassig natuurgebied, dat er dampend en frisgroen bij ligt, ook middenin de winter. Overal zijn warme poelen en beekjes. De hoofdpoel is bijna te heet om in te zitten. Van daaruit kun je een keten van kleinere poelen bereiken, die geleidelijk kouder worden. De warme dampen slaan neer op de omringende bomen als een dikke laag rijp: fantastisch mooi.

DSC03362

De kunst is dat je in de grote warme poelen zodanig opwarmt dat je op avontuur kunt gaan in de koudere kreken, tussen de ijspegels en de wonderlijke rijpformaties. Zodra je te veel dreigt af te koelen, ga je weer liederlijk onderuitliggen in het warmste gedeelte.

DSC03436
DSC03426
DSC03364

De heren vermaakten zich uitstekend met de heilzame modder, met hun frozen hair contest en met de kunstmatige waterval.

Pa en moe ook, overigens. Laatstgenoemde leerde zichzelf van haar aller-luiste kant kennen. Eerstgenoemde nam ook nog even de tijd om in zijn eentje het warme zwavel-ecosysteem te fotograferen.

DSC03358

Na anderhalve dag hadden we genoeg gesoakt. Tijd om door te rijden, richting de Northern Rockies. Al gauw werden we getrakteerd op de waarneming van de eeuw: een prachtige lynx die muizen aan het vangen was naast de weg. En daar onverstoorbaar mee doorging. Teun en Bram konden zelfs de auto uit stappen om hem van dichterbij te fotograferen.

DSC_5712-bewerkt


DSC_5714-bewerkt1

DSC_5717-bewerkt

In Muncho Lake Provincial Park, een uur rijden naar het zuiden, maakten we een korte wandeling naar een prachtig uitzichtspunt boven de vallei van de Trout River. Aan weerszijden liggen zouthoudende rotsformaties waar wilde schapen en andere hoefdieren op af komen: de Mineral Licks. Helaas zagen we geen wildlife – behalve dan de twee nogal luidruchtige aapjes die er misschien wel de oorzaak van waren dat we verder geen wildlife zagen.

Bij het uitzichtspunt moest Jelle even testen of je tong echt vastvriest als je in de bittere kou aan een ijzeren hek likt. Dat was het geval. “Maar het deed zo’n pijn dat ik me binnen één seconde weer losrukte.” (Er hoefde geen urine aan te pas te komen – voor wie Popular Music van Mikael Niemi heeft gelezen, overigens een absolute aanrader.)

DSC03513
DSC03518

Wildlife zagen we nog wel verderop langs de weg: een grote groep elk (Amerikaans edelhert), zo’n 30 stuks tegen de bosrand. Ons einddoel was het dorp Toad River (60 inwoners), dat een camping heeft met mooie en betaalbare houten hutjes. En een redneck-restaurant vol foto’s van jachttrofees en andere interessante uitingen.

P1000212

P1000213

De volgende dag hadden een volle dag om te spelen in de sneeuw, omdat we twee nachten in onze fijne cabin wilden blijven. Het was een stralende dag met een stralende temperatuur: min 25 graden! Zo’n temperatuur waarbij het vocht in je neus bevriest en je longen protesteren als je te diep inademt.

Dat legt wel even wat beperkingen op ten aanzien van wandelen. Stevig doorlopen lukt niet met deze leeftijdsgroep en met het steeds stilstaan voor diersporen en foto’s. Dus dan worden toch al gauw de vingers en tenen en neustopjes te koud… We hielden het dus bij een paar korte uitstapjes op mooie plekken langs de dampende, dichtvriezende rivier.

P1000223

P1000227


P1000241
P1000238

DSC03528

En toen was het alweer tijd voor de terugweg. Die legden we af in twee dagen – deze keer met een tussenstop in Watson Lake. En ook ditmaal met schitterende landschappen, mooi en minder mooi weer, en veel wildlife.

Toch lang niet gek, zo’n road trip.

DSC_5952-bewerkt

DSC_5870-bewerkt
DSC_5969-bewerkt

DSC03538
DSC03547
DSC03546
DSC_6089-bewerkt
DSC03541

P1000322
DSC_6118
DSC_6095