Trip naar de poolzee

In Canada kun je maar via één weg de poolcirkel passeren. Die weg is de roemruchte Dempster Highway, die vanaf het goudzoekersstadje Dawson City helemaal tot aan de poolzee loopt. Alle andere poolgebieden in Canada kun je alleen maar per boot of per vliegtuig bereiken. Dus dat was een uitgemaakte zaak: wij wilden de Dempster Highway rijden, helemaal tot the end of the road.

kaartje

Dat die tocht prachtig moest zijn, hadden we al van diverse mensen gehoord. Onze vrienden Kate & Kate hadden er al eens zeer poëtisch over verteld: “De schaal van het landschap is zo enorm”, zo citeer ik Kate H. in mijn boek De poolgebieden, “dat je je tegelijkertijd heel groots en heel nietig voelt. Je bent in het hart van de wildernis, met niemand anders binnen een straal van honderden kilometers, omringd door kariboes en met het noorderlicht boven je hoofd. Maar jouw leven is uiteindelijk maar een sneeuwvlokje in die eeuwigheid van ijs, lucht en bergen.”

DSC06226

Dus daarom stond die trip al drie jaar op ons verlanglijstje. Alleen… het is nogal wat, die tocht en die afstand. En dan in de winter… Sneeuwstormen, min 40, whiteouts, lekke banden, lawines – er kan je daar van alles overkomen en we zouden de eersten niet zijn die er jammerlijk zouden omkomen.

DSC05983

Daarom waren we totaal overrompeld toen onze vrienden Leandra en Philippe, de ouders van vriendje Justin, ons vroegen of wij die road trip samen met hen wilden ondernemen. Ook bij hen stond de poolzee hoog op de verlanglijst. En zij hebben een schat aan ervaring in de meedogenloze wildernis. Plus een legertent met houtkachel waar we met zijn zevenen in zouden passen. Een aanhangwagen om hout mee te vervoeren over de toendra. Een truck waar een halve schuur in past en waarmee je anderen uit een greppel kunt slepen. En een voorliefde voor vrolijke en gezellige avonturen – en voor lekkere koffie.

Dus daar gingen we, op 16 maart, richting het noorden. De eerste etappe bracht ons tot even voorbij Carmacks, alwaar we kampeerden in een buitenbocht van de bevroren Yukon, eenzaam in een bos.

Dag 2 bracht ons in Dawson City, waar in 1898 de goudkoorts losbrak na de vondst van goud in wat nu Discovery Creek heet, een kilometer of tien buiten het stadje. Dus waar anders kamperen dan daar, precies op die historische plek, precies aan die kreek?

DSC05806

Er lag behoorlijk wat sneeuw, dus we moesten eerst flink sneeuwruimen om de auto’s daar op het parkeerterrein te krijgen, en om de tent netjes te kunnen opzetten. Lekker even oefenen met de fourwheeldrive in de diepe sneeuw…

DSC05800

En meteen aan de bak met hout verzamelen voor de kachel… Want hier groeit weliswaar nog genoeg, maar wie weet hoe dat straks boven de poolcirkel zal zijn?

P1020552

Dawson is een wonderlijk stadje. In 1898 woonden er 40.000 mensen – maar een jaar later was de goudkoorts alweer voorbij en kelderde het inwonertal naar 8.000. Nu wonen er 1.400 mensen, in een decor van honderd jaar oud. Vervallen huizen, bizarre gevels, overal vergane glorie van scheefgezakte hotels, restaurants en theaters (klik op de foto’s hieronder om ze beter te kunnen zien). Deels zijn die in de zomer nog open, deels zijn ze permanent dichtgespijkerd. In de winter is het stadje in elk geval verlaten en guur.

In het zijdalletje waar we kampeerden, aan Discovery Creek, was ook het een en ander te beleven. Een klein openluchtmuseumpje, nu gesloten, waar nog volop gereedschap uit de goudkoortstijd te zien is.

En een dredge, een gigantische drijvende goudgraafmachine met monsterlijke schraapbakken aan een rupsband, waarmee ze hier op grote schaal de kreek afgroeven om vervolgens het goud van het grind te scheiden. Hij was in gebruik van 1913 tot 1959, en kostte miljoenen – maar bracht een veelvoud daarvan op. Tonnen aan goud.

DSC05812
P1020503

Na Dawson begon de pracht van de Dempster Highway. Na 80 km kwamen we in Tombstone Territorial Park – een waanzinnig berggebied, bekend om zijn karakteristieke pieken. Om die echt goed te zien, moet je verder het gebied in. Maar ook vanaf de highway was het landschap al fenomenaal. In de verte zie je wel de beroemdste piek liggen.

DSC05918
DSC05861

Hier bleven we twee nachten, om op de tussengelegen dag een mooie skitocht te kunnen maken, zo’n zeven kilometer het gebied in.

Hilarisch, een skitocht met kleine mannetjes. Ze hadden het zwaar, moesten allemaal ook wel een keertje huilen, maar uiteindelijk was er triomf. Afdalingen waarbij iedereen overeind bleef. Een spectaculaire klauterpartij in de diepe sneeuw. Gedroogde mango, koekjes, cashewnoten, worst. Plus een natte broek vanwege door het ijs heen zakken. Wat wil je nog meer…?
DSC05886


DSC05898

P1020602

Houthakken, dat wilden ze nog meer. Ze kregen er geen genoeg van.

hakken

En schaken, met ons zelfgemaakte schaakspel.

P1020608

En lezen.

P1020548

Maar: er moest ook een dagboekje gemaakt worden. 🙂

P1020499

… en ’s ochtends waren er pancakes….

P1020585

De rest van de tocht volgt in een tweede blog – want anders wordt het wat veel. Houd nog even geduld… Want er komen nog winderige bergpassen, pingo’s, eindeloze ijzige vergezichten, aardige locals, een slip in een greppel, een wandeling over de bevroren bevroren poolzee, rendiergeweien, rijden over ice roads (en er ook op kamperen), een lekke band en nog veel meer.

****

P1020614Afscheid van Tombstone in stralende zon.

DSC_8873Voorbereiding voor de road trip in onze kelder.

Advertenties

Een gedachte over “Trip naar de poolzee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s